Ο μαθητής του 1940, ο ταραξίας του 2007

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης σήμερα στον Ελεύθερο Τύπο:

Την ώρα που εκπέμπεται εκ Θεσσαλονίκης το μηδενιστικό σύνθημα «Kάτω οι παρελάσεις», μεγάλη ιδιωτική σχολή με παρακάλεσε να κάνω αύριο στους μαθητές του λυκείου ομιλία με θέμα την 28η Οκτωβρίου.
Και εγώ αναλογίζομαι τι να πω στα παιδιά εκεί που φτάσαμε: Να συμφωνήσω με τα ζορμπαλίκια των «ταραξιών» που αρνούνται τις παρελάσεις γιατί τάχα είναι «ξεπερασμένες» και όχι μόνο, αλλά διεκδικούν… ελευθερία καπνίσματος μέσα στα σχολεία καθώς και άνωθεν κάλυψη των καταλήψεων; Να επιδοκιμάσω το θέαμα των μαθητριών που ανταγωνίζονται ποια θα φορέσει στην παρέλαση το ακριβότερο «συνολάκι» αλλά και των αγοριών που στρίβουν τα μαλλιά τους σε σουβλερά «καρφάκια», ακριβοπληρωμένα και αυτά στα αναρίθμητα κομμωτήρια;
Τι να πω; Δεν έχω παρά να τους θυμίσω ότι τέτοιες μέρες το 1940 εμείς, μαθητές γυμνασίου τότε, φορούσαμε προθύμως εκείνα τα πηλήκια με την κουκουβάγια, τα δε κορίτσια την μπλε ποδιά, με τα μαλλιά τους δεμένα σε κοτσίδες. Ούτε «μίνι» ούτε «καρφάκια» ούτε περιφρόνηση στις παρελάσεις. Αντίθετα, το παίρναμε κατάκαρδα αν ο γυμναστής μάς εξαιρούσε για κάποιο λόγο. Και τρέμαμε από συγκίνηση αν μας έκανε σημαιοφόρους ή παραστάτες της σημαίας…
Οταν η Ελλάδα σκλαβώθηκε μπήκαμε πρόθυμα στην Αντίσταση. Φτιάξαμε μυστικές οργανώσεις, βγάλαμε παράνομες εφημερίδες, γράφαμε στους τοίχους, μπήκαμε στη φυλακή, βασανιστήκαμε, περάσαμε στο εκτελεστικό απόσπασμα… Και όλα αυτά γιατί είχαμε μάθει να αγαπάμε την πατρίδα και την ελευθερία, να μη φοβόμαστε το θάνατο και να μη λατρεύουμε το χρήμα.
Σήμερα όσοι από εκείνη τη γενιά επιζούμε αναρωτιόμαστε μήπως είμαστε σε λάθος δρόμο καθώς παρακολουθούμε τους ασύδοτους ταραξίες της μειοψηφίας να μανταλώνουν τα σχολεία, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που θέλουν να μάθουν γράμματα μένουν απαθείς, δεν αντιδρούν.
Παρ’ όλα αυτά, εμείς οι άνθρωποι της γενιάς του ’40 βλέπουμε με καμάρι όλους τους άλλους νέους, δηλαδή τους περισσότερους, να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο στα γήπεδα και τους αθλητές να κάνουν το σταυρό τους καθώς παίρνουν φόρα για το άλμα ή για το «κατοστάρι». Και να δακρύζουν καθώς παρακολουθούν τον, αναμενόμενο αύριο στην Αθήνα, Χριστόδουλο να δίνει με καρτερία την ύστατη μάχη του.
Αυτά τα ολίγα θα πω στα παιδιά του λυκείου πιστεύοντας ότι μέσα τους κοιμάται αυτό το αθάνατο το DNA του πατριώτη, από την εποχή του Φειδιππίδη ως τις μέρες του Δαβάκη!…

Τα σχόλια νομίζω περιττεύουν. Δυστυχώς η ισοπέδωση των αξιών προχωράει με γοργούς ρυθμούς…

Advertisements
Published in: on Οκτώβριος 25, 2007 at 1:54 μμ  Σχολιάστε  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://grammo.wordpress.com/2007/10/25/%ce%9f-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-1940-%ce%bf-%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-2007/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: