Ο Στάλιν και οι άλλοι

Σήμερα απλά θα παραθέσω ένα ενδιαφέρον άρθρο του Χρήστου Κοντού (sportnet.gr) που αλίευσα από το διαδίκτυο σχετικά με τον πρόσφατο θάνατο του νεαρού στην Παιανία.

Ο Στάλιν είχε πει ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία και ο θάνατος χιλιάδων, απλή στατιστική. Μοιάζει οξύμωρο αυτό κι όμως εκφράζει με απίστευτο τρόπο την πραγματικότητα. Ένας νεκρός κάθε δέκα χρόνια στα γήπεδα, συγκλονίζει συθέμελα μια χώρα που κάθε χρόνο πενθεί χωρίς σταγόνα δάκρυ τουλάχιστον δύο χιλιάδες νεκρούς στο δρόμο, θύματα συνήθως της επιθετικότητας, της ανευθυνότητας και του «ωχαδελφισμού» κάποιων άλλων. Δεν ξέρω, ίσως είναι πιο βολικό για όλους να θρηνούμε τον έναν και να «καταπίνουμε» τους πολλούς.

Προσωπικά, πάντα είχα την απορία γιατί αντιδρούμε έτσι, κόντρα σε κάθε λογική. Ένας νεκρός στα γήπεδα μετά από είκοσι χρόνια, κινητοποίησε κοτζάμ πρωθυπουργό και ολόκληρη κυβέρνηση, όταν καθημερινά φεύγουν για το μεγάλο (και χωρίς επιστροφή) ταξίδι ένα σωρό παιδιά με μια βελόνα καρφωμένη στο μπράτσο. Κι όμως, δεν άκουσα ποτέ τον πρωθυπουργό να συγκαλεί το μισό υπουργικό συμβούλιο για να κηρύξει τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών, ούτε την κοινή γνώμη να αντιδρά τόσο παθιασμένα όπως αντέδρασε στη θλιβερή είδηση της Πέμπτης. Είχε δίκιο τελικά ο Στάλιν. Ένας θάνατος είναι τραγωδία και ο θάνατος χιλιάδων, απλώς στατιστική. Πολλά μπορεί να πει κανείς για τη βία στα γήπεδα ή γενικότερα, στο χώρο του αθλητισμού. Όλοι έχουν δίκιο κι άδικο μαζί.

Ο αθλητισμός είναι από τη φύση του ανταγωνιστικός και γεννά έντονα, πολλές φορές ακραία, συναισθήματα. Έχω δει ανθρώπους να μεταμορφώνονται στα γήπεδα και να γίνονται κάτι άλλο για ένα λάθος σφύριγμα, μια λάθος πάσα, ένα λάθος κοντρόλ, μια πρόκληση του αντιπάλου. Αυτής της μορφής τη βία τη γεννά ο αθλητισμός και μέσα στα πλαίσια της λογικής, μπορείς να την ανεχτείς και να μην χρειαστεί να κινηθεί όλος ο κρατικός μηχανισμός για να την αντιμετωπίσεις. Η βία για την οποία πολλές φορές μιλάμε και μας τρομάζει, είναι άλλη, δεν είναι αυτού του είδους. Δεν τη γεννά ο αθλητισμός, δεν είναι παράγωγό του. Είναι βία που τη γεννά η ίδια η κοινωνία, ο τρόπος που μεγαλώνουμε, διαπαιδαγωγούμαστε και ζούμε. Απλώς, στα γήπεδα βρίσκει πιο συχνά ανοικτή την πόρτα και τρυπώνει μαζικά και πιο εύκολα. Όποιος νομίζει ότι με κατασταλτικά μέτρα θα λύσουμε το φαινόμενο της βίας, είναι απλώς αφελής. Και επιτυχία να έχουν τα όποια σκληρά μέτρα, θα λύσουν απλώς το πρόβλημα της ΒΙΑΣ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ, όχι της βίας γενικώς.

Με απλά λόγια, αν κάποιος κόψει σε όλους αυτούς το δρόμο για το γήπεδο, θα βρουν παράδρομο και θα τρυπώσουν κάπου αλλού, σε άλλο χώρο. Αν αύριο το πρωί βγει το κράτος και πει ότι δεν υπάρχει Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, διαλύονται ως ομάδες, τι λέτε; Θα λυθεί το πρόβλημα της βίας; Όλοι αυτοί που τραβάνε για πλάκα μαχαίρι και πετάνε μολότοφ, θα χάσουν την ιδεολογική τους στήριξη και θα γυρίσουν ήσυχα – ήσυχα στο καβούκι τους; Τρίχες. Θα αποσυντονιστούν για λίγο και κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, θα εμφανιστούν κάτω από άλλη σημαία, με διαφορετική σύνθεση στους «στρατούς» τους. Σήμερα σφάζονται στο όνομα του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, αύριο θα σφαχτούν στο όνομα της πρέφας και της δηλωτής, μεθαύριο θα χωριστούν σε χριστιανούς και μουσουλμάνους, άσπρους και μαύρους, Έλληνες και μετανάστες ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, αρκεί να προσφέρει το ελάχιστο ερέθισμα για να οπλίσει το χέρι.

Το πρόβλημα της βίας θα λυθεί μόνο αν το κτυπήσεις στη ρίζα του, εκεί που γεννιέται, δηλαδή μέσα στην κοινωνία και τον τρόπο ζωής μας. Στον αθλητισμό, μπορούμε να το λύσουμε το πρόβλημα με σκληρά, κατασταλτικά και προληπτικά, μέτρα, είναι αλήθεια αυτό. Είναι όμως σαν τον καρκίνο. Αν δεν κτυπήσεις την αιτία που τον γεννά, θα κάνει μετάσταση και θα κτυπήσει σε άλλο σημείο. Ο αθλητισμός όμως είναι υποχρεωμένος να προστατεύσει τα του οίκου του, αδιαφορώντας αν η μπάλα της βίας θα πέσει αύριο στην αυλή κάποιου γείτονα. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο μπορεί να γίνει αυτό. Εγώ μπορώ να πω έτσι, κάποιος άλλος να πει αλλιώς. Κράτος υπάρχει, υπεύθυνοι υπάρχουν, όπως και άνθρωποι που υποτίθεται έχουν σπουδάσει τους τρόπους για να λύνουν τέτοιους γρίφους.

Είναι φανερό ποιοι έχουν τα γένια. Καιρός είναι να βρούνε και τα χτένια…

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 1, 2007 at 11:43 πμ  2 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://grammo.wordpress.com/2007/04/01/%ce%9f-%ce%a3%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b9/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Nice blog!

  2. Thanx! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: