“Δημοσιογραφία”

Στην καθημερινή περιήγησή μου στο internet έπεσα πάνω στο εξής: Κανονικά εργάζεται και ο Νίκος Μάνεσης, ο οποίος διεγράφη προσωρινά από την Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, μετά από το περιστατικό που σημειώθηκε με τους συνεργάτες του. Τί ακριβώς έκαναν; Πέρασαν τις πύλες του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός ντυμένοι ως γιατροί, προκειμένου να διαπιστώσουν τις συνθήκες νοσηλείας των ασθενών.

Στην αρχή δεν το πίστευα, οπότε ξαναδιάβασα την είδηση. Τι να πει κανείς; Είναι δυνατόν; Τελικά οι δημοσιογράφοι τι νομίζουν ότι είναι; Τιμητές των πάντων; Άγιοι και αψεγάδιαστοι άνθρωποι που μπορούν να μιλούν και να (κατά)κρίνουν το οτιδήποτε; Και τι δεν έχουν δει τα μάτια μας τον τελευταίο καιρό. Τον Ευαγγελάτο να προβάλλει ζωντανά στον αέρα βιντεάκια από κινητά μαθητών με πορνογραφικό υλικό, τη Δρούζα να προσπαθεί να μας πείσει ότι η Φραπελιά είναι κάτι σαν το σπανάκι του Ποπάϋ, τον Χαρδαβέλλα να μας μιλάει για την ύπαρξη εξωγήινων, τον Καραντζαφέρη να μας μιλάει για σατανιστικές τελετές και τώρα αυτό με τον Μάνεση. Μα είναι δυνατόν να σκεφτεί κανείς να ντυθεί γιατρός και να πάει με κρυφή κάμερα για να δείξει τι επικρατεί μέσα σ’ένα νοσοκομείο; Κι αυτό το περίφημο ΕΣΡ τι κάνει; Αν δεν κάνω λάθος ανεξάρτητη αρχή είναι. Εδώ να μου πείτε ακόμα προβάλλονται στο Alter οι εκπομπές της Πάνια, ο Μάνεσης με πείραξε που είναι σοβαροφανής.

Δε νομίζω ότι γίνεται να πέσει πιο χαμηλά η ελληνική τηλεόραση. Δεν υπάρχουν δυστυχώς δημοσιογράφοι με τέτοια μόρφωση ώστε να αναδεικνύουν σοβαρά θέματα καθημερινά κι έτσι αναλλώνονται σε επιδερμικές λαϊκίστικες αναλύσεις των γεγονότων, μήπως και βγουν πρώτοι σε θεαματικότητα. “Θεαματικότητα”… Γι’αυτή γίνονται όλα. Φταίει πάντα το κράτος, η αστυνομία, οι νόμοι, το σύστημα… Είναι ίσως λίγοι οι καταξιωμένοι δημοσιογράφοι στο χώρο της τηλεόρασης που χάνονται και αυτοί στους περίφημους αριθμούς της AGB.

Κλείνοντας θα κάνω μια ερώτηση… Υποτίθεται ότι για να είσαι παρουσιαστής βραδινού κεντρικού δελτίου ειδήσεων πρέπει να έχεις λέγειν, άνεση λόγου, επιχειρήματα κτλ. Πρέπει επίσης να μπορείς να χειρίζεσαι το γραπτό λόγο εξίσου καλά με τον προφορικό. Πείτε μου έναν τέτοιο παρουσιαστή που να αρθρογραφεί σε κυριακάτικη εφημερίδα…

Η Κυριακή…

Κυριακή… Μετά τη βραδινή σαββατιάτικη έξοδο επιτέλους Κυριακή! Η μοναδική μέρα που μπορεί κανείς να την αφιερώσει εξ ολοκλήρου στον εαυτό του και στην οικογένειά του… Το ξεφύλλισμα της κυριακάτικης εφημερίδας και η μυρωδιά του ζεστού καφέ που περιμένει στην κουζίνα είναι μία από τις πιο χαλαρές και ξεκούραστες στιγμές της εβδομάδας.

Ο καιρός είναι βροχερός… Κάθεσαι αναπαυτικά στον καναπέ και κοιτάς τη φωτιά που σιγοκαίει στο τζάκι! Σιγανή μουσική και κουβέντα με τα αγαπημένα σου πρόσωπα… Διάλογος… Αλήθεια πόσο σπανίζει ο διάλογος στην εποχή μας, η ανταλλαγή απόψεων! Από τη μυρωδιά του ζεστού φαγητού καταλαβαίνεις ότι έφτασε το μεσημέρι. Η μοναδική ευκαιρία της εβδομάδας για να καθίσει όλη η οικογένεια στο ίδιο τραπέζι. Το απαιτούμενο κρασί είναι ήδη σερβιρισμένο και η καθιερωμένη πρόπωση για μία καλή και ταυτόχρονα δύσκολη εβδομάδα που όλους μας περιμένει…

Μεσημεριανή ξεκούραση… Οι περισσότεροι αυτήν περιμένουν… Ξαπλώνεις πάνω από τα σκεπάσματα ίσα ίσα για να σε “πάρει” ένας γλυκός ύπνος με το “τραζιστοράκι” στο αυτί για να μη χάσεις και το σκορ των μεσημεριανών αγώνων! Έφτασε απόγευμα… Το τζάκι έχει σβήσει… Ετοιμάζεται κι αυτό για την καινούρια εβδομάδα! Συνειδητοποιείς ότι άλλο ένα σαββατοκύριακο φτάνει στο τέλος του… Στεναχωριέσαι και αναρωτιέσαι πώς γίνεται όλα τα ωραία σ’αυτή τη ζωή να τελειώνουν τόσο πρόωρα, αλλά συνάμα προετοιμάζεσαι και για τα επόμενα σαββατοκύριακα. Μία εξόρμηση σ’ένα χιονισμένο τοπίο σε βοηθάει να υπερπηδήσεις τους σκόπελους και τα προβλήματα της καθημερινής δουλειάς. Άλλωστε αν δεν ονειρεύεσαι, δεν υπάρχεις… Δεν εξελίσσεσαι…

Βράδιασε… Σταμάτησε να βρέχει και ήδη έχεις κυριευτεί από τις έγνοιες της εβδομάδας που αρχίζει. Σκέφτεσαι τις υποχρεώσεις σου και πώς μπορείς να τις διεκπεραιώσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο… Άλλη μία Κυριακή έφτασε στο τέλος της…